محمد بن منوّر
از کتاب اسرار التوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید

به نام بی نام او
 

شیخ ما را گفتند: که فلان کس بر روی آب می‌رود.
گفت: سهل است چغزی (قورباغه) و صعوه‌ای( نوعی پرنده) نیز بر روی آب می‌رود.
گفتند: فلان کس در هوا می‌پرد.
گفت: زغن (کلاغ) و مگس نیز در هوا می‌پرد.
گفتند: فلان کس در یک لحظه از شهری به شهری می‌رود.
شیخ گفت: شیطان نیز در یک نفس از مشرق به مغرب می‌رود. این چنین چیزها را چندان قیمتی نیست. مرد آن بود که در میان خلق بنشیند و برخیزد و بخورد و بخسبد و بخرد و بفروشد و در بازار در میان خلق ستد و داد کند و زن خواهد و با خلق در آمیزد و یک لحظه از خدای غافل نباشد.
 

دل وجانم به تو مشغول ونظر در چپ وراست
تا نگویند رقیبان که تو منظور منی

با همه ُ بی سرو سامانیم

باز به دنبال پریشانیم

طاقت فرسودگیم هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنیم

آمده ام بلکه نگاهم کنی

عاشق آن لحظهُ طوفانیم

دلخوش گرمای کسی نیستم

آمده ام تا تو بسوزانیم

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانیم

ماهی  بر گشته ز دریا شدم

تا تو بگیری و بمیرانیم

خوبترین  حادثه میدانمت

خوبترین حادثه می دانیم ؟؟

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانیست  که بارانیم

حرف بزن حرف بزن سالهاست

تشنهُ یک صحبت طولانیم

هان به کجا میکشیم خوب من

هان نکشانی به پشیمانیم !؟

کبت نادان بوی نیلوفر بیافت
خوشش آمد سوی نیلوفر شتافت
وز بر خوشبوی نیلوفر نشست
چون گه رفتن فراز آمد نجست .

گاهی اوقات
احتیاج به یه آدمی داری٬
یه دوستی٬
که واسته روبه‌روت
محکم توی چشمات رو نگات کنه
و بزنه تو گوشت
که تو٬ صورتت خم شه و دستت رو بذاری روی گونه‌ت و دوباره نگاش کنی
ببینی که خشمگینه٬
ببینی که از دستت عصبانیه
توی اخم صورتش ببینی که دوستت داره
ببینی که دوستته.
که نگاش کنی٬ همون‌جوری که دستت روی صورتیه که اون بهش کشیده زده٬
که بهت بگه « تو چته؟ بسه٬ به خودت بیا .. تو چته .. »
که سرت فریاد بکشه ..
که تو یه هو بلرزی٬
که بری بغلش٬
که بغلت کنه٬
همون دستی که کوبید تو صورتت رو بذاره رو سرت٬ توی موهات٬
که سرت رو فشار بده توی گودی‌ شونش٬
که تو چشمات رو ببندی٬
روی شونه‌ش گریه کنی٬
بلرزی٬
و با خودت فکر کنی که « تو واقعاً چته ..

آفتاب هيچكس تا صبح نتابيد اما چه بسيار كسان بودند كه در همه ي اعصارچون آفتاب

درخشيدند  اگرچه يك عمر سوختند.

آنکس که می خندد هنوز خبر دهشتناک را نشنیده است...

دوباره باد روزای بد افتادم. چقدر بی خبری خوبه

چه روزایی بود ...

رفت

تموم شد.

بدون هیچ کوله باری آمده ام
از فرسنگ ها دورتر از
...آرزو های فراموش شده

آمده ام و خواهم نوشت از
بی کرانگی احساسم
و رویاهایی که در ازدحام
کوچه های خیال گم شد
...و از دست رفت

بهارم رفت

عشقم مرد

یارم رفت...

سر مشق من اسم تو بود

اسمی مث جادوی شب

یک اسم از بر کردنی

شعر تماس دست ولب

حادثه ی ساده شدن

شکفتن تو پیش من

دفتر تب کرده ی ما

کاغذ مرد و شعر زن

کجا بود آن جهان
که کنون به خاطره‌ام راه بربسته است؟ ــ:
آتش‌بازی بي‌دريغ ِ شادی و سرشاری
در نُه‌توهای بي‌روزن ِ آن فقر ِ صادق.

قصری از آن دست پُرنگار و به‌آئين
                                       که تنها
 
سر پناهکي بود و
                  بوريايي و
                              بس.
 

کجا شد آن تنعم ِ بي‌اسباب و خواسته؟

 زندگي دفتري از خاطرهاست ...

يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ...

يک نفر همدم خوشبختي هاست ...

 يک نفر همسفر سختي هاست ...

چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد...

 ما همه همسفريم.

             قسم به اون خدایی که می پرستی /دار و ندار این زن فقط تو هستی..

.

غربت را 

حتما نباید لای الفبای شهری غریب بیابی

و یا جایی

پشت لحظه های آشنا

همین که

عزیزت نگاهش را به دیگری تعارف کند

کافی ست